Tónlistarhátíðin í Zambujeira do Mar; á suðvesturströnd Portúgal, var sannkölluð upplifun. Stærsta tónlistarhátíð af þessu tagi sem ég hef upplifað var hin margumtalaða Eldborgarhátíð 2001, þótt hátíðarnar tvær eigi nú ekki meira sameiginlegt en sofið var í tjaldi yfir sömu helgi. Jú og báðar hátirarnar teljast til tónlistarhátiðar og seldar voru pylsur á báðum stöðunum.

Stærsta hljómsveitin á Eldborgarhátiðinni var Jet Black Joe á meðan stærstu hljómsveitirnar í Zambujeira voru Cypress Hill, Manu Chao, Groove Armada, James og svo má upptelja heimsfræga og glannagóða listamenn sem sýndu listir sínar fyrir thrjátíu þúsund manns. Þrátt fyrir það kemst ég samt sem áður ekki hjá því að bera mannsskapinn saman. Eldborgarhátíðin dó sína fyrstu helgi sökum ólifnaðar og óláta íslensku ungmennanna, á meðan í Zambujeira gekk allt ljómandi vel fyrir sig. Enginn slagsmál og ekkert vesen. Allir dilluðu sér saman með bros á vör, hoppandi og skoppandi þegar við átti og hvarflaði ekki að neinum manni dónaskapur eða illska.

Tjaldbúðirnar minntu mig svo á skátamót. Þær voru staðsettar á fallegum stað, gróðursælum við litla á. Tjaldbúarnir afmörkuðu sér svæðin með því að vefja milli trjánna breiðum tauborðum svo úr urðu mörg lítil tjaldþorp. Ótrúlegt þótt mér hversu vel búið fólk var, með heilu rúmin með sér auk annarra þarfaþinga. Við ferðafélaginn höfðum ekki annað meðferðis en fimm evru tjaldið og köflótta sjónvarpsteppið hennar mömmu minnar. Jörðin var hörð en langvönd eftir undanfarnar tjaldsvefnsreynslur, svo við sváfum bæði eins og englar þar til sólin breytti blessuðum tjaldgemlingnum í gufubað.

Bættist því þessa helgi enn ein yndisleg tónlistarhátiðin við í safnið, þriðja og sennilega síðasta þetta sumarið.

Það gekk ekki eins greiðlega og við gerðum ráð fyrir að komast frá Zambujeira hingað til Redondo. Húkkuðum far með húsbíl til bæjar sem ég man ekki nafnið á. Bærinn var svo lítill og klukkan svo margt að vegirnir voru tómir og rútustöðin lokuð. Í öllum sokkapörunum okkar og tveimur jökkum kúrðum við ferðafélaginn saman í myrkrinu undir mömmuteppi, á köldum stigapalli rútustöðvarinnar.

Morgundagurinn verður undarlegur. Sumartilraunin mín hefur gengið framar frömustu vonum, það er hægt að ferðast með undir tíu evrur í dagpening. Eftir morgundaginn verður sumartilraunin öllu meira krefjandi. Ferðafélaginn heldur til síns heima og litla Dísa verður ein eftir. Mig langar til að sjá norðurhluta Portúgal og Spánar sem og að heimsækja þýska vinkonu mína í Svartaskógi, sem er við landamæri Sviss og Þýskalands. Ég veit ekkert hvernig þetta fer, enda þekki ég enga manneskju eins bjartsýna og mig sem ætlar sér að ferðast slíka vegalengd með þrjátíu þúsund í vasapening. En þetta er jú partur af prógrammet, Sumartilraunin mín er jú bara tilraun. Sumar tilraunir heppnast, aðrar ekki. Ætli ég fari svo ekki beina landleið frá Þýskalandi til Norður-Englands, þar sem ferðafélaginn margnefndi býr.

Ég hlakka til að sjá hversu mikið ég eigi eftir að sakna stráksins. Við höfum jú eytt hverjum degi saman síðan í janúar, ef frátaldir eru þeir tíu sem ég eyddi á Íslandi í mars. Ég hlýt hreinlega að eiga eftir að sakna kvartsins og kveinsins Englendingsins sem og kaldhæðnislegu skopskyninu sem þjóð hans er þekkt fyrir. En krefjandi verkefnin eru þau eftirminnilegustu. Ég spjara mig alltaf, orðin sjóuð í puttaferðalögum og tjalduppsetningum. Ég velti fyrir mér hvað ég muni gera þegar fyrsta köngulóin heimsækir mig, þá verður enginn til að fjarlægja hana annar en ég.

Út í aðra sálma. Umræðurnar við kvöldverðarborðið í gærkvöldi voru áhugaverðar. Við ferðafélaginn gistum nú hjá portúgölskum mæðgum hérna í litla Redondo. Dóttirin, sem er á mínum aldri, sagði mér að íslenskur bacalao væri vinsæl vara í Portúgal. Bacalao er codfish og codfish er þorskur. En íslenski þorskurinn í Portúgal er þurrkaður og saltaður, illalyktandi og sérlega ólystugur. Er bacalao þurrkaður saltfiskur?! Er ég svona óvendin og ofdekruð eða mynduð þið borða þetta? Hvað er íslenska orðið yfir þurrkaðan saltfisk? Hvað er annars skreið?

Svo er það annað. Þær stukku hæð sína í skelfingu þegar ég huggðist ætla í sturtu eftir matinn. Það er víst almenn vitneskja hér í Portúgal að sturta eða bað innan þriggja tíma frá síðust máltíð er í öllum tilvikum banvænt, því vatn stíflar meltingarveginn. Ég sagðist nú ekki hafa heyrt það áður og misstu þær samtímis andlitin og spurðu mig ”Myndirðu í alvöru þora að fara í sturtu núna?”

Ég hló og spurði þær hvort þær tryðu því að krakkar sem ekki borða kartöflur vaxa hægar og verða því ævilangt lágvaxinn. Hvort sem það er íslensk þjóðtrú eða ekki, þá ólst ég upp við þá staðreyndina.

Ferðafélaginn bættist í hópinn og spurði hvort við tryðum því að ostbiti fyrir svefn valdi martröðum.

Hvar ég verð næstu daga er algjörlega óráðið. Ég læt ykkur vita hvernig fer og set framkvæmdalýsingu tilraunarinnar jafnóðum hingað inn.

Sendi bestu kveðjur,

Dísa